طبع
عامه مردم همیشه رو به فساد است. این تنها به ایران مربوط نمی شود. این
حقیقتی است ابدی، ثابت و لایتغیر. در تمام زمان ها و در تمام مکان ها، در
گستره امور انسانی و آنجا که جامعه ای وجود دارد این اصل برقرار است. تفکیک
بین عوام و خواص. چیزی که ماکیاولی می گوید. چیزی که پیش از او نیز همیشه
گفته می شد. ماکیاولی جامعه ای را توصیف می کند که به ورطه فساد کشیده شده و
رو به انحطاط است. جامعه ای که در آن رفتار ، عمل و اندیشه مبتنی بر فضیلت
نه تنها شایسته ستایش پنداشته نمی شود بلکه مظهر
حماقت محسوب می شود و شایسته تمسخر . امور والا، زیبا و شرافتمندانه کمتر و
کمتر می شود و مردان و زنان فضیلتمند حتی در صورت حضور، خانه نشین و بی
اثر می شوند.
اما فیلسوف بزرگ همزمان معتقد است که نمی توان بدون حضور فضیلتمندانه بخش بزرگی از عامه مردم یک شهر سیاسی را برای مدتی طولانی حفظ کرد. فضائل پدران بنیانگذار یک کشور بعد از دوران آنان، رفته رفته رو به زوال می نهد و بخت و اقبال نخستین کم کم رنگ می بازد. حال با این تناقض چه باید کرد!؟ عوام رو به انحطاط از یک سو و از سویی دیگر عوامی که باید مسئولیتی در برابر خیر و مصلحت عمومی کشور خود هر چند دوره ای بر عهده بگیرند!؟
اینجاست که مردی می آید. اینجاست که کسی می آید که باید بیایید. اینجاست رهبری فضیلتمند رهبری مردم را بر عهده می گیرد. حضوری که خود به خود فساد و تباهی و خطر سقوط را کاهش می دهد. مردی که آمده است تا الگو مردمانی شود که باید از او بیاموزند. از او پیروی کنند. مردی که آمده است تا نشان دهد ایثار نسبت به مردم کشور تا سرحد از جان گذشتن، راهی است برای سعادت مردمان یک کشور . مردمی که بر سبک زندگی، عقاید، رفتارها و هنجارهای یک ملت تاثیر می گذارد. مردی که قهرمان است. قهرمانی بزرگ که آمده است برای نجات یک کشور.
او آمده بود. او با اتکا به فضیلت های خود آمده بود تا بار دیگر ارزش هایی را احیا کند که متعلق به مردمان این کشور باستانی بود. آمده بود تا غرور و شرافت خدشه دار شده ایرانی را باز گرداند. آمده بود تا شکل دیگری از سیاست ورزی، زندگی، خدمت و شادی را نشان بدهد. او برای خیلی از تغییرات آمده بود. او کاری که باید می کرد را انجام داده است. مفاهیمی که باید باز می گرداند امروز بار دیگر در اختیار صالحان قرار گرفته و تذکار هایی که داده بود امروز و همیشه شنیده خواهد شد و از بذری که با نگاه به گذشته، در این خاک پرگهر کاشته، مردان و زنانی از جنس او و مانند همه بزرگان این سرزمین رشد خواهند کرد و متکی به اراده و فضایل خواهند آمد. مثل او.
مثل میر حسین موسوی، مثل او تکثیر خواهند شد و ایران در نسل ها و نسل های آینده الگویی از یک رهبر قهرمان خواهد داشت که کابوسی برای دشمنان ایران خواهد بود.
اما فیلسوف بزرگ همزمان معتقد است که نمی توان بدون حضور فضیلتمندانه بخش بزرگی از عامه مردم یک شهر سیاسی را برای مدتی طولانی حفظ کرد. فضائل پدران بنیانگذار یک کشور بعد از دوران آنان، رفته رفته رو به زوال می نهد و بخت و اقبال نخستین کم کم رنگ می بازد. حال با این تناقض چه باید کرد!؟ عوام رو به انحطاط از یک سو و از سویی دیگر عوامی که باید مسئولیتی در برابر خیر و مصلحت عمومی کشور خود هر چند دوره ای بر عهده بگیرند!؟
اینجاست که مردی می آید. اینجاست که کسی می آید که باید بیایید. اینجاست رهبری فضیلتمند رهبری مردم را بر عهده می گیرد. حضوری که خود به خود فساد و تباهی و خطر سقوط را کاهش می دهد. مردی که آمده است تا الگو مردمانی شود که باید از او بیاموزند. از او پیروی کنند. مردی که آمده است تا نشان دهد ایثار نسبت به مردم کشور تا سرحد از جان گذشتن، راهی است برای سعادت مردمان یک کشور . مردمی که بر سبک زندگی، عقاید، رفتارها و هنجارهای یک ملت تاثیر می گذارد. مردی که قهرمان است. قهرمانی بزرگ که آمده است برای نجات یک کشور.
او آمده بود. او با اتکا به فضیلت های خود آمده بود تا بار دیگر ارزش هایی را احیا کند که متعلق به مردمان این کشور باستانی بود. آمده بود تا غرور و شرافت خدشه دار شده ایرانی را باز گرداند. آمده بود تا شکل دیگری از سیاست ورزی، زندگی، خدمت و شادی را نشان بدهد. او برای خیلی از تغییرات آمده بود. او کاری که باید می کرد را انجام داده است. مفاهیمی که باید باز می گرداند امروز بار دیگر در اختیار صالحان قرار گرفته و تذکار هایی که داده بود امروز و همیشه شنیده خواهد شد و از بذری که با نگاه به گذشته، در این خاک پرگهر کاشته، مردان و زنانی از جنس او و مانند همه بزرگان این سرزمین رشد خواهند کرد و متکی به اراده و فضایل خواهند آمد. مثل او.
مثل میر حسین موسوی، مثل او تکثیر خواهند شد و ایران در نسل ها و نسل های آینده الگویی از یک رهبر قهرمان خواهد داشت که کابوسی برای دشمنان ایران خواهد بود.
س.ا.کوهزاد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر