آیا حرف یک اسرائیلی دروغگو را باید باور کرد؟

  1 - دیوید کیز یک شهروند اسرائیلی-آمریکایی که خبرنگار هم نیست و برای یک موسسه حقوق بشری به نام «سازمان بهبود حقوق بشر» کار می کند، در یک مهمانی در نیویورک به سراغ محمد جواد ظریف می رود و وزیر خارجه ایران را مخاطب قرار داده و از سرنوشت مجید توکلی و علت فیلتر فیس بوک در ایران سوال می پرسد. او ادعا می کند که وزیر خارجه ظریف هم می گوید که مجید توکلی را نمی شناسد و فیلتر فیس بوک در ایران را هم به شوخی می گیرد و می گوید: «هاها زندگی همین است!». او سپس این ادعا را در روزنامه دیلی بست منتشر می کند.

این شهروند اسرائیلی برای ادعا خود هیچ دلیلی را ارائه نمی دهد. نه نواری صوتی ای، نه فیلمی و نه شاهدی. تنها دلیل این ادعا خود این فرد است و دیگر هیچ!
2- این شهروند اسرائیلی در این هفته در برنامه پولتیک بار دیگر این ادعا را تکرار می کند اما وقتی با پرسش مصاحبه گر مواجه می شود که از او می خواهد نام پنج زندانی سیاسی در اسرائیل را به عنوان یک فعال حقوق بشر بگوید می گوید: «در حال حاضر زندانی سیاسی وجود ندارد و کسانی که در زندان هستند مشکوک اند به عملیات تروریستی یا با گروه های افراطی ارتباط دارند» 

به بیان دقیق تر این شهروند اسرائیلی و دانش آموخته مطالعات خاورمیانه که اعتقاد به شهروندی جهانی دارد تمام تمرکز خودش را بر روی کشوری مثل ایران قرار داده و نه تنها کاری به مشکلات حقوق بشری! اسرائیل ندارد بلکه اساسا اعتقاد دارد در کشور اسرائیل چیزی به نام زندانی سیاسی وجود ندارد و همه هزاران نفری که در آنجا در بازداشت به سر می برند یا تروریست اند و یا با گروه های افراطی در ارتباط هستند.

3- محمد جواد ظریف در صفحه فیس بوک خود با این سوال یکی از هواداران خود مواجه می شود که «مجید توکلی رو شناختی دکتر یا هنوز؟». او اما چنین پاسخ می دهد که «سلام دوست عزیز. به سبک خودتان: شما نویسنده اسرائیلی که این ادعا را مطرح کرده شناختید یا هنوز؟»

تصور می کنم پاسخ یا بهتر بگویم شیوه پاسخ دکتر ظریف مشخص می کند که مخاطب را ارجاع می دهد به ملیت این فرد که چنین ادعایی کرده و همچنین این ماجرا را تایید نکرده است. 

4- این بخش از ماجرا متاسفانه کمی ناراحت کننده است. ناگهان گروهی از فعالان همیشه دانشجویی که جز در این مواقعی احساس مسئولیت نمی کنند و گروهی از فعالان حقوق بشر و برخی دیگر وزیرخارجه ظریف را به هر شکلی مخاطب قرار داده اند که چرا فلان حرف را زدی و او را متهم به نادیده گرفتن وضعیت زندانیان سیاسی ایران کردند. در این بین گروهی روزنامه نگار هم بار دیگر به تکرار این ماجرا پرداختند. هیچ کدام از این افراد و گروه ها هم از خود سوال نکردند این فرد اسرائیلی که در مورد شرایط زندانیان سیاسی در اسرائیل چنین وقیحانه دروغ می گوید شاید در این مورد هم دروغ بگوید؟ او به هر دلیل متوجه خطر شروع بازسازی روابط بین ایران و آمریکا شده و از موقعیت خود به عنوان یک فرد مطلع از شرایط خاورمیانه و توانمند در نوشتن استفاده کرده و ادعایی را مطرح کرده و هیچ دلیلی را نیز برای آن ارائه نکرده است! آیا عقل سلیم من به عنوان یک فعال دانشجویی پیشین، فعال حقوق بشر! یا روزنامه نگار به من نمی گوید که ابتدا باید نسبت به راستی آزمایی این ادعا کوشش کنم بعد به تکرار آن بپدازم؟! آیا این استاندارد دوگانه نیست که من روزنامه نگار و فعال نسبت به دروغ گویی های دیگر ،به حق، حساسیت آتشین داشته باشیم اما نسبت به این مسئله چنین بی تفاوت و غیر مسئولانه رفتار کنم؟!
 

5- تمام مقامات دولتی و حکومتی در هر سطحی باید پاسخگوی شرایط کشور به ویژه مطالبات برحقی مانند شرایط زندانیان سیاسی و رهبران محصور مردم باشند. همه این افراد مسئولیت دارند و همه آنها باید باید پاسخگو باشند. اما طلب پاسخگویی از آنها نباید از زبان یک شهروند مغرض اسرائیلی باشد. بین اینکه من شهروند ایران از وزیرخارجه یا هر مقام دیگر کشور خودم پاسخی را مطالبه کنم با اینکه ادعای مغرضانه یک شهروند از کشوری متخاصم را با چشم و گوش بسته بازگو و تکرار کنم تفاوت بسیار زیادی دارد. تفاوتی نمی کند این فرد شهروند معمولی این کشور متخاصم باشد یا یک مقام دولتی. هر که هست باید نسبت به ادعاهایی این چنین نهایت دقت را داشت و به دلیل مسائل هویتی و شخصی با منافع عالیه کشور اینگونه غیر مسئولانه رفتار نکرد و در حد یک شهروند مسئول از ان دفاع کرد.

به نظر بار دیگر باید به این افراد گفت: فتأمل ...

س.ا.کوهزاد