« و در باب آدمیان، بر روی هم، می توان گفت که ناسپاس اند و زبان باز و فریبکار و ترسو و سودجو. و سرسپرده تو اند تا زمانی که سودی به ایشان رسد. و آنگاه که خطری در میان نباشد، چنان که گفتیم، به زبان آماده اند جان و مال و فرزند خود را فدای تو کنند. اما آن روز که خطری در میان باشد روی از تو بر می تابند. شهریاری را که تنها به نوید های ایشان دل خوش کرده و اندیشه ای در کار خویش نکرده باشد، سرنوشتی جز نابودی نیست.»
نیکولو ماکیاولی، شهریار، فصل هفدهم، در باب سنگدلی و دل رحمی و اینکه مهرانگیزی بهتر است یا ترس انگیزی
س.ا.کوهزاد
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر